Het bosgebied de Oude Tempel staat er nog. De bomen groeien rustig door, vogels trekken zich niets aan van bestemmingsplannen en wandelaars lopen hun rondje.
Het dossier over de Oude Tempel lijkt inmiddels zo vastgelopen dat zelfs een file op de A28 er jaloers van wordt. Procedures stapelen zich op, vertraging volgt op vertraging en ondertussen lijkt niemand meer precies te weten wanneer het gesprek over woningen en bomen veranderde in een wedstrijdje juridisch armworstelen.
De gemeente Soest wil bouwen. Een deel van de inwoners wil het historische bos behouden. En beide kampen hebben natuurlijk gelijk, tenminste dat vinden ze zelf.
De Oude Tempel als eeuwige soap
Wie het dossier al wat langer volgt, kan zich afvragen of er ooit nog een laatste aflevering komt. Er zijn bezwaren, procedures, verklaringen, tegenverklaringen en waarschijnlijk binnenkort een verklaring op de tegenverklaring.
De Oude Tempel heeft inmiddels alles van een goede soap: hoofdrolspelers, conflicten, onverwachte wendingen en een verhaallijn waarbij je soms terug moet bladeren om te weten wie er ook alweer tegen wie was.
Alleen de aftiteling ontbreekt
En ondertussen verplaatst een groot deel van het debat zich naar sociale media. Daar geldt inmiddels een bijzondere natuurwet: hoe langer een discussie duurt, hoe minder kans er is dat iemand van mening verandert.
Een verschil van inzicht over bomen en woningen verandert binnen enkele berichten in een debat over vertrouwen, bestuurlijke geloofwaardigheid en de vermeende bedoelingen van de andere partij.
Na drie reacties is iedereen burgemeester, na vijf reacties is iedereen jurist en na zeven reacties heeft iemand meestal ook nog verstand van bosbeheer.
Burgemeester Rob Metz van Soest legt uit, inwoners zuchten en kreunen. Hij doet een poging om het gemeentelijk standpunt uit te leggen. Dat is op zichzelf niet zo vreemd. Bestuurders moeten uitleggen wat ze doen. Maar uitleggen is tegenwoordig niet automatisch hetzelfde als gehoord worden.
De gemeente vertelt waarom zij woningbouw belangrijk vindt. Inwoners vertellen waarom zij het bos willen behouden. Vervolgens luisteren beide partijen naar elkaar met de aandacht van twee mensen die ondertussen alvast hun volgende reactie aan het typen zijn. Dat is geen gesprek, dat is wachten op je beurt.
Misschien toch even pauzeren?
Volgens critici zou het daarom tijd zijn voor iets wat in bestuurlijke kringen vermoedelijk nogal spannend klinkt: een kleine pauze. Geen nieuw rapport, geen nieuwe juridische procedure en ook geen extra verklaring waarin wordt uitgelegd waarom de vorige verklaring verkeerd is begrepen.
Gewoon even stoppen, koffie erbij en praten
De gemeente kan uitleggen waarom woningbouw volgens haar noodzakelijk is. Inwoners kunnen uitleggen waarom de Oude Tempel voor hen zoveel meer is dan een mogelijke bouwlocatie. Misschien ontstaat er dan iets wat de afgelopen jaren nogal schaars lijkt te zijn geworden in Soesterberg: Begrip.
De bomen hebben het beter geregeld
Het mooiste aan dit hele verhaal is misschien wel dat de bomen nergens haast mee hebben. Ze kennen geen bestemmingsplan, geen advocaat, zitten niet op Facebook en dienen geen zienswijze in. Ze staan er gewoon en daar kunnen velen onder ons van leren.
Want uiteindelijk gaat de discussie over meer dan woningen of bomen. Het gaat over vertrouwen. Over gehoord worden. Over de vraag of inwoners het gevoel hebben dat hun mening ertoe doet. En ook over de vraag of een gemeente bereid is werkelijk te luisteren voordat het volgende hoofdstuk in het juridische feuilleton wordt geopend.
Misschien is de belangrijkste vraag daarom niet wie er gelijk heeft, maar of we nog naar elkaar kunnen luisteren. En als dat lukt, hebben we misschien eindelijk een eerste gezamenlijk belang gevonden. Dat is dan winst voor iedereen.
De bomen, die staan er waarschijnlijk eind van het jaar ook gewoon nog. Die hebben tenslotte al eeuwen ervaring met wachten.
Columnist: Rik Verdonk
In onze column laten we (gast)auteurs aan het woord over uiteenlopende onderwerpen in onze gemeente. Wil je zelf een onderwerp aandragen of een stuk schrijven? Stuur je bijdrage dan naar mailadres: info@soesterberg.nu
Nog langer praten is zinloos. Laat de rechter een oordeel vellen en dan moet iedereen maar leven met het besluit. Heeft lang genoeg geduurd, deze soap.
Juist. Meningen zijn verdeeld en dat zal niet veranderen.
De groep tegenstanders is veel kleiner dan voorstanders en bestaat uit gering aantal Soesterbergers. Het zoeken naar steeds maar weer nieuwe argumenten om alles tegen te houden. Zinloos geweld is hier zinloos op zoek naar nieuwd obstakels om te vertragen. Rechter en Gemeente. , doe wat de burger van U verwacht.
Het begint er steeds meer op te lijken dat de Oude Tempel een kansloze missie is geworden, waar inmiddels veel te veel tijd, energie en gemeenschapsgeld in is gestoken.
Ondertussen zijn de woningen nog steeds niet gebouwd. Woningen die we hard nodig hebben en die allang elders gerealiseerd hadden kunnen worden als de gemeente niet zo koppig aan deze ene locatie was blijven vasthouden.
Kijk bijvoorbeeld naar het terrein waar uiteindelijk bedrijfsunits zijn gebouwd. Wat mij betreft een gemiste kans. Er staan daar nu volop units te huur, terwijl die ruimte wellicht veel beter benut had kunnen worden voor betaalbare woningbouw.
Na al die jaren procederen, vertraging en geld uitgeven mag je je toch afvragen: hoeveel moet dit nog kosten voordat de gemeente concludeert dat vasthouden aan dit plan niet meer verstandig is en serieus naar alternatieven gaat kijken? Dat moment gaat hoe dan ook een keer komen.
De gemeente Soest is inderdaad al jaren aan het gokken met gemeenschapsgeld. Het begint daarbij steeds meer op het gedrag van een gokverslaafde te lijken: niet willen erkennen dat de kansen steeds kleiner worden en ondertussen onvoldoende oog hebben voor alles en iedereen die je daarin meesleept.
En zoals dat met gokken gaat, wordt het steeds moeilijker om te stoppen wanneer er al zoveel tijd en geld in is gestoken. Maar juist dan moet je je afvragen of nóg meer inzetten verstandig is, of dat het tijd wordt om je verlies te nemen en serieus naar alternatieven te kijken.